به انتخابات مجلس نزدیک می شویم و سوال در مورد نمایندگان مجلس و انتظارات از آنها به زودی در فضای کشور مهم می شود، در این مطلب به استقبال این موضوع رفته ام که انتخابات مجلس چه تاثیری بر نظام سلامت و از جمله پزشکان به عنوان خط مقدم آن خواهد داشت.
تحقیقی که توسط بانک جهانی در حیطه سلامت انجام شد نشان داد بهبود در سیاستها (policies) و حکمرانی (governance) بهتر در کنار تخصیص منابع راه های اصلی پیشرفت های قابل توجه در حیطه سلامت است. پیشتر نشان داده شده بود که تخصیص منابع ( چه داخلی و چه خارجی) تنها در صورت وجود سیاستگذاری مناسب می تواند منجر به بهبود وضعیت سلامت در کشور های در حال توسعه شود.
بهبود وضعیت سلامت در جامعه همیشه از دست یافتن به سایر اهداف توسعه ای مانند بهبود آموزش و وضعیت تغذیه سختتر بوده، دلیل این امر را می توان پیوسته بودن سلامت جامعه به مسائلی در حیطه های دیگر دانست که هر اشکالی در آنها حتی در صورت محیا بودن تمام عوامل در حیطه بهداشت باز هم به عدم موفقیت در دستیابی به اهداف بهداشتی منجر می شود.
پس به نظر می رسد سیاستگذاری در عرصه سلامت جدا از سیاستگذاری در سایر عرصه ها نباشد، سیاستگذاری مناسب باید به هدف بهبود فضا برای فعالیت بخش خصوصی ( بویژه از طریق قوانین و زیرساخت ها)، بهبود کیفیت حکمرانی و افزایش ظرفیت ها در بخش عمومی و دولتی انجام شود.
در حالی که پولی که برای بهداشت و درمان کشور های با درآمد متوسط خرج می شود، ۶ درصد تولید ناخالص داخلیشان و برابر ۳۸۴ دلار سرانه است، پیش از طرح تحول که از سوی بعضی نمایندگان فعلی به عنوان خرج بیش از حد یاد می شود خرج بهداشت و درمان کشور ۵٫۳ درصد تولید ناخالص داخلی و معادل سرانه ۳۰۵ دلار بود که آن هم به نسبت ۶۰ درصد منابع خصوصی و ۴۰ درصد منابع عمومی تامین می شد. در حالی که در کشور هایی مشابه ایران به طور متوسط این نسبت ۴۴٫۵ درصد برای منابع خصوصی و ۵۵٫۵ درصد منابع عمومی است. این اعداد منجر به این شده بود که پرداخت از جیب مردم ۷۰ درصد هزینه درمان باشد که این عدد باید حداکثر ۳۰ درصد باشد تا با خرج درمان افراد به زیر خط فقر سقوط نکنند. با تمام این توضیحات به نظر می رسد که در هزینه های کشور از سوی مجلس تا کنون سلامت به جایگاه در خور خود دست نیافته است.
پاسخ بدهید
اولین نفری باشید که نظر می دهید