سرمقاله فراسوی پزشکی

مشارکت یا تحریم ؟

elections_081212

در روزگار ما، دیگر کمتر کسی به دقت و صحت روش علمی برای تحلیل گذشته و برنامه ریزی برای آینده شک دارد. علوم انسانی نیز مانند علوم تجربی، با تفاوت هایی از روش علمی برای نظریه سازی استفاده می کنند. بر همین اساس، برای پاسخ به سوال « تحریم یا مشارکت  در انتخابات؟ »  دقیق ترین جواب با بیشترین احتمال صحت، از روش علمی به دست می آید. موسسه معتبر تحقیقاتی بروکینگز آمریکا ( http://www.brookings.edu )  در یک تحقیق جامع به بررسی ۱۷۱ مورد تحریم انتخابات در سراسر جهان بین سالهای ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۹ پرداخته است. ( لینک مقاله در سایت بروکینگز و خلاصه فارسی )

تحریم انتخابات سال ۱۹۹۴ اتیوپی توسط مخالفان، ۱۹۹۷ مالی توسط مخالفان، ۲۰۰۳ آذربایجان توسط مخالفان الهام علی اف، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ ونزوئلا توسط مخالفان، ۲۰۰۵ عراق توسط گروههای سنی، ۲۰۰۵ زیمباوه توسط مخالفان، ۲۰۰۹ افغانستان توسط عبدالله عبدالله در دور دوم با کرزای، ۲۰۰۹ غنا توسط مخالفان، ۲۰۱۲ مصر توسط مخالفان اخوان المسلمین و در ایران شوراها در سال ۱۳۸۰و ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴ توسط نویسنده مورد مطالعه قرار گرفته است. نتایج به طرز عجیبی یکسان و فاجعه بار بوده است. نتیجه همه  ی این تحریم ها:

الف) قدرتمند‌تر شدنِ حزب حاکم با کسبِ اکثریتِ بسیار بالا در غیابِ احزابِ تحریم‌کننده.

ب) به حاشیه رانده شدنِ حزب تحریم‌کننده و رهبرانِ آن.

ج) فراهم کردن امکان تغییر در ساز و کارهای انتخاباتی مانند تغییرِ قانونِ اساسی که نیازمندِ اکثریتِ بالاست و تنها در غیاب احزاب مخالف قابلِ دست‌یابی است.

نتیجه همه  ی این تحریم ها: الف) قدرتمند‌تر شدنِ حزب حاکم با کسبِ اکثریتِ بسیار بالا در غیابِ احزابِ تحریم‌کننده. ب) به حاشیه رانده شدنِ حزب تحریم‌کننده و رهبرانِ آن. ج) فراهم کردن امکان تغییر در ساز و کارهای انتخاباتی مانند تغییرِ قانونِ اساسی که نیازمندِ اکثریتِ بالاست و تنها در غیاب احزاب مخالف قابلِ دست‌یابی است.

  اگر تجربه کشورهای دیگر را نپذیریم و به بررسی تجربه تحریم در کشور ایران نیز بپردازیم به نتایج مشابهی می رسیم. نخستین تجربه تحریم گسترده در ایران، در انتخابات دوم شورای شهر در سال ۸۰ بود. میزان مشارکت در تهران ۱۲% و کل کشور نزدیک ۳۰ درصد بود. کم ترین میزان مشارکت در تاریخ انتخابات! نتیجه ی این تحریم، راه یافتن نیروهای رادیکال راست با تابلوی « آبادگران » به شورای شهر تهران بود. آبادگرانی که پوپولیسم را وارد فضای سیاسی کشور کردند و « محمود احمدی نژاد » را به عنوان شهردار تهران انتخاب کردند.  در بقیه شهرها نیز نتیجه مشابه تهران بود. این نخستین موفقیت راست رادیکال در انتخابات و تولد این جریان بود. اما تحریم ها در انتخابات مجلس هفتم و پس از رد صلاحیت گسترده ی اصلاح طلبان ادامه یافت و این بار حاصلش مجلسی یک دست از سمت مقابل بود.  بعد از این دو تحریم، نوبت به انتخابات سال ۸۴ رسید. با مقدمه مجلس هفتم و شورای شهر دوم، این بار پیروزی سوم راست رادیکال، محمود احمدی نژاد را رئیس جمهور کرد. در انتخابات مجلس هشتم و نهم نیز حضور مردم کمرنگ بود و حاصلش، رادیکال تر شدن و ضعیف تر شدن مجلس ها بود. نطق های نمایندگان مجلس نهم در جلسات رای اعتماد به کابینه رئیس جمهور روحانی، سوال های مکرر از وزرای کابینه روحانی ، مخالفت های شدید با برجام آخرین دستاوردهای مجلس نهم بودند. علی مطهری در تشویق مردم برای شرکت در انتخابات مجلس دهم، گویاترین توصیف را درباره ی مجلس نهم بیان کرد: « بیایید تا مجلسی مانند مجلس نهم تشکیل نشود ».

در یک نگاه کلی،  فضای سیاسی از سال های ابتدایی دهه هشتاد و شروع تحریم انتخابات، تا سال ۹۲ هر روز بسته تر و تنگ تر شد. مطبوعات مستقل محدود شدند. احزاب تعطیل شدند. تک صدایی و حذف رقیب حاکم شد. البته نباید محدودیت های زیاد شرکت در انتخابات را از نظر دور داشت. اما باید دانست که همانطور که مقایسه ی صنعت خودروسازی ایران و پراید با کشورهای صنعتی  و پژو و بنز درست و منطقی نیست، دموکراسی ایرانی نیز هنوز کامل و بی نقص نیست و انتظار طی شدن ره صد ساله در یک شب، شاید توقع زیادی باشد.

اما انتخابات ریاست جمهوری سال ۹۲، آغاز شکسته شدن این تک صدایی و تند روی روزافزون در سیاست ایران بود. با افزایش مشارکت مردم و عدم تحریم انتخابات، نتیجه متفاوت بود . در این انتخابات نیز محدودیت های پیشین که باعث تحریم انتخابات می شد نه تنها کمتر نشد که بیشتر هم شد. اما جامعه ایران راه « دیگری »  را برگزید. در انتخابات مشارکت کرد تا راه هشت ساله ۸۴ تا ۹۲ ادامه نیابد. با همین عزم ملی،  دولت روحانی تشکیل شد. بسیاری از کاربلدان، جای کار نابلدان دیروز را گرفتند. کارشناسان و متخصصین به بالاترین عرصه های مدیریتی بازگشتند. بسیاری از احزاب و فعالین سیاسی و رسانه ای فعالیت خود را از سر گرفتند. بعد از دو سال تلاش بی وقفه و با وجود مخالفت بی حد و حصر رادیکال های مجلس نهم، برجام متولد شد و جایگاه ایران در دنیا به شدت رو به بهبود گذاشت. ثبات و برنامه به اقتصاد بازگشت. رشد اقتصادی مثبت شد، تورم تک رقمی شد و کشور در آستانه جهش بزرگ اقتصادی در پسابرجام قرار گرفت.

جامعه جوان ایران در راه دموکراسی،  دیروز و در سالهای دهه هشتاد می توانست بی تجربگی را علت اشتباهات خویش بداند. اما امروز با هزینه های گزافی که برای بدست آوردن این تجربیات گرانقدر داده است- هشت سال حاکمیت هرج و مرج اقتصادی و یک صدایی سیاسی و اشتباهات  متعدد در سیاست خارجی – نباید اشتباهات گذشته را دوباره تکرار کند. دیروز، به راستی بهترین راهنمای فرداست. امروز می توانیم شکست ها و پیروزی های گذشته را مرور کنیم و با استفاده از منابع علمی تصمیم درست تری بگیریم.

درباره نویسنده

احسان قدیمی

فارغ التحصیل رشته پزشکی و گواهینامه عالی بهداشت عمومی از دانشگاه علوم پزشکی تهران
ورودی 95 رشته ی ارتوپدی، دانشگاه علوم پزشکی تهران

پاسخ بدهید

2 نظر برای مطلب "مشارکت یا تحریم ؟"

مرا مطلع کن از
avatar
مرتب کردن براساس:   جدیدترین نظر | قدیمی ترین نظر | نظر با بالاترین رای
حسین
Guest

جون هرکی دوست میدارید برید رای بدید بلکه لااقل یه کمیسیون بهداشت درست و حسابی داشته باشیم تو مجلس و از شر کسی مثل پزشکیان راحت شدیم! همش هم به فکر آرمانهای سیاسی نباشید فقط،یکم هم به فکر آینده کاریتون باشید خواهشا!

نجمه
Guest

وزیربهداشتوکجای دلم بزارم….مگه مال همین دولت روحانی نیست بااون سیاست های عوام فریبانه ش

wpDiscuz
Powered by Themes24x7