یادداشت

جراحانی که در مورد عوارض عملشان صحبت نمی کنند بیشتراین مشکل برایشان پیش می آید

635389691137925954

در برهه ای که در داخل کشور، انتقادات زیادی پیرامون جامعه پزشکی طرح می شود، هفته قبل در نشریه JAMA surgery گزارشی منتشر شد که موضوع آن بررسی رابطه مهارت های ارتباطی جراحان با اتفاقات نامطلوب پس از عمل بود.

بر طبق این تحقیق، جراحانی که کمتر به گاید لاین های بیان عوارض جانبی مداخلات عمل می کنند، بیش از سایرین تحت تاثیر عواقب منفی این اتفاقات قرار می گیرند.
همچنین جراحانی که کمتر تمایل به بحث و گفتگو پیرامون موضوعات سخت دارند (مانند قابلیت پیشگیری از یک عارضه جانبی) یا آنانی که مهارت های ارتباطی کمتر و ضعیف تری دارند، بیشتر از عواقب نامطلوب عدم افشاگری متاثر می شوند.
به طور خاص، جراح هایی که تجربیات سخت خود را گزارش داده اند، تاثیر منفی این حادثه بر زندگی خود آنان حدود ۴ برابر بیشتر است.
در این گزارش که بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ بر روی ۶۱ جراح(۴۱ مرد و ۲۱ زن) در ۱۲ رشته فوق تخصصی مختلف انجام شده، از شرکت کنندگان خواسته شد که تصور کنند که باید یک مداخله جراحی غیرقابل پیش بینی ظرف ۳۰ روز پس از عمل جراحی اصلی انجام دهند و روی این مورد فرضی بحث و تبادل نظر کنند. از ۸ جنبه افشای عوارض جراحی، اکثر شرکت کنندگان به ۵ مورد اشاره کردند که شامل علت رخداد حادثه (۹۲٪ پاسخ دهندگان)، ابراز تاسف از بروز این اتفاق (۸۷٪)، بیان بیان نگرانی خود برای رفاه حال بیمار(۹۵٪)، افشای حادثه در ۲۴ ساعت (۹۷٪) ، و بحث در مورد اقدامات انجام شده برای درمان مشکلات پس از آن ( ۹۸٪) بود.
در جنبه های سخت تر این مصاحبه، تنها ۵۵٪ پاسخ دهندگان از بیمار خود عذرخواهی کردند و از قابل پیشگیری بودن این عارضه سخن گفتند، و فقط ۳۲٪ توضیح دادند که چگونه جلوی این عارضه را میشد گرفت.
این پژوهش بیان می دارد تجربیات منفی عوارض جانبی توسط ۵۵٪ از کسانی گزارش داده می شد که تمایل کمتری به بحث درباره پیشگیری داشتند، در مقایسه با کسانی که می گفتند این اتفاق بسیار مهم است (۶۶٪) و کسانی که بحث راجع به این تجربه را بسیار سخت می دانستند(۲۶٪).
جراحانی که در ابتدای پژوهش دید منفی نسبت به افشاگری عوارض و خطرات داشتند، اذعان داشتند که برای نتیجه مداخله جراحی یا پس از افشای اتفاقات و عوارض نگرانی بیشتری داشتند.

تاثیرات منفی بر روی خود جراحان ناشایع نیست.

گایدلاین های ملی، توصیه میکنند که تمام عوارض جانبی و ناخواسته توضیح داده بشوند و این افشاگری برای بیمار و خانواده اش مفید قلمداد شود. در سطح ملی (در ایالات متحده) شفافیت پزشک با بیمارش و افشای عوارض رشد پیدا کرده اما بدون آموزش جامع، کماکان برخی پزشکان نگران عواقب این کار هستند. (همان چیزی که در این پژوهش نیز بدان پرداخته شده است.)

۳۶ نفر از پاسخ دهندگان، تاثیر این اتفاقات را بر خودشان متوسط، تا حدودی و بسیار زیاد بیان داشته اند و بقیه نیز این اتفاقات را فاقد تاثیر برجسته در زندگی، رضایت شغلی، خواب و اعتماد به نفس خود دانسته اند. ۱۷ نفر نیز نگران نتایج کاری در آینده خود بودند.
جراحان در عوارضی که ریسک بالاتری داشته (مانند جا گذاشتن گاز در شکم بیمار) نگاه مثبت تری به افشاگری داشته اند (که البته در این موارد جراحان ملزم به افشاگری هستند.) تا حالاتی که کم ریسک تر (مثل خونریزی) بودند. اما در دید منفی نسبت به افشاگری بین دو حالت تفاوتی وجود نداشت.

نگرانی پزشکان از برقراری چنین رابطه هایی (که به در آن به افشای عوارض مبادرت می ورزند) باعث می شود که بهترین عملکرد آنان متاثر شود و نیاز به برنامه ریزی برای آموزش به ایشان ضرورت دارد.
پژوهشگران این تحقیق بیان می دارند که آموزش مهارت های ارتباطی و تصحیح دید پزشکان نسبت به اصل افشا، در آینده موجب بهبود رابطه پزشک و بیمار و افزایش کیفیت خدمات سلامتی می شود.
لازم به ذکر است که برنامه های متنوع و مختلفی در کشور آمریکا برای تبدیل پروفشنالیسم (رفتار حرفه ای) به یک فرهنگ برای پزشکان در حال اجرا است که شامل پزشکان شاغل در تمامی سطوح می شود.

JAMA Surg. Published online July 20, 2016.Abstract

درباره نویسنده

حامد چراغعلی

نظری ندارید؟ صدای پزشکان متعهد به انتشار پیام های شما تا حد امکان است اما کلمات با بار توهین، انتشار نمی یابد

Powered by Themes24x7