دستیاران تخصصی سرمقاله مرجع

دستیاران آمریکایی چگونه برای حقوقشان مبارزه می کنند؟

CIR/SEIU Healthcare residents protesting doctor layoffs and service cutbacks at the Rally to Protect Patient Care at Harlem Hospital on October 13, 2010.

مرگ چندین دستیار در یک سال گذشته، توجه بسیاری از دانشجویان و دستیاران پزشکی را به خود جلب کرده است. دستیارانی که بعلل مختلف، از دنیا رفتند و هنوز مطالعه دقیقی در مورد علت مرگ آنها و احتمال ارتباط این تعداد از مرگ با شرایط کاری دستیاران انجام نشده اما هر چه باشد همین تعداد زیاد مرگ و میر، آن هم در میان دستیاران جوان، بهانه ای شد تا توجه بسیاری به شرایط کاری دستیاران جلب شود. البته اینکه دستیاران حقوق ناچیزی می گیرند، ساعت کاری غیرطبیعی دارند، تحت استثمار نظام سلامت قرار گرفته اند یا آموزش کافی نمی بینند مسایلی نیست که از دید مسوولین و دستیاران پنهان باشد. در طول یک سال گذشته اما توجه بیشتری به این مشکلات جلب شده و اخیرا هم تلاشهایی برای جمع آوری امضا و شکل دهی به نخستین تشکل های دستیاری آغاز شده است. به نظر می رسد در حال حاضر تنها راه احقاق حقوق مالی و آموزشی دستیاران سازمان دهی یک تشکیلات سراسری برای پیگیری مطالبات این گروه از پزشکان باشد.

در این میان تجربه کشورهای دیگر می تواند بسیار راهگشا باشد. یکی از این کشورها ایالات متحده آمریکا است. دستیاران در این کشور از سال ۱۹۵۷ یعنی حدود ۶۰ سال قبل اتحادیه ای به نام CIR (committee of interns and residents) راه اندازی کردند. این اتحادیه ابتدا بوسیله جمعی از دستیاران بیمارستانهای شهر نیویورک تشکیل شد و رسالت اصلی خود را بدل شدن به “صدای ملی پزشکان تحت آموزش و متحد و توانمند کردن آنها برای ساختن یک نظام سلامت بهتر و عادلانه تر برای بیماران و ارائه کنندگان خدمت” می داند. آنها می کوشند تا “شرایط آموزشی و کیفیت زندگی دستیاران و خانواده های آنها را ارتقا دهند.”

یکی از نخستین موفقیت هایی که منجر به شهرت این تشکیلات شد، محدود کردن کشیکهای On call به یک شب در هر سه شب بود. این موفقیت در سال ۱۹۷۵ و با پیگیری های اتحادیه دستیاران حاصل و در نتیجه آن، ساختار این تشکیلات برای تعداد بیشتری از دستیاران شناخته شد و پس از آن، این اتحادیه، بیش از پیش گسترش یافت. موفقیت دیگر آنها، در سال ۱۹۸۹ و پس از براه افتادن بحثهایی در مورد ساعت کار دستیاران بدست آمد. در این سال CIR پس از ماهها چانه زنی و لابی گری موفق شد نخستین محدودیت برای ساعات کاری را در دوره دستیاری پزشکی در ایالات متحده وضع کند.

با گذشت زمان این تشکیلات با موفقیت هایی که کسب کرد از مرزهای ایالت نیویورک فراتر رفت و بسیاری از بیمارستانها را در ایالات مختلف را تحت پوشش گرفت. بطوری که در حال حاضر حدود ۱۴۰۰۰ نفر از کارورزان (در آمریکا دوره کارورزی در سال نخست دستیاری طی می شود)، دستیاران تخصصی و فوق تخصصی در آن عضوند و شش ایالت کالیفرنیا، واشنگتن دی سی، نیومکزیکو، ماساچوست، نیوجرسی و فلوریدا هم تحت پوشش آن قرار گرفته اند. یکی از نخستین موفقیت هایی که منجر به شهرت این تشکیلات شد، محدود کردن کشیکهای On call به یک شب در هر سه شب بود. این موفقیت در سال ۱۹۷۵ و با پیگیری های اتحادیه دستیاران حاصل و در نتیجه آن، ساختار این تشکیلات برای تعداد بیشتری از دستیاران شناخته شد و پس از آن، این اتحادیه، بیش از پیش گسترش یافت. موفقیت دیگر آنها، در سال ۱۹۸۹ و پس از براه افتادن بحثهایی در مورد ساعت کار دستیاران بدست آمد. در این سال CIR پس از ماهها چانه زنی و لابی گری موفق شد نخستین محدودیت برای ساعات کاری را در دوره دستیاری پزشکی در ایالات متحده وضع کند.

شعار این اتحادیه در همه این سالها این بوده: “متحد کردن پزشکان تحت آموزش برای صدایی نیرومندتر، برای بیمارانمان، برای خودمان و برای خدمتی با کیفیت و مقرون به صرفه” نکته جالبی که در جای جای وبسایت و نوشته های این اتحادیه می توان مشاهده کرد تاکید آنها بر هدف نهایی، یعنی افزایش کیفیت ارائه خدمت به بیماران است. در واقع آنها کوشیده اند تا تلاشهای خود برای کاهش ساعت کاری و یا دریافتی دستیاران را نیز در راستای افزایش کیفیت خدمات توضیح دهند و با این روش، با دور کردن برچسب خودخواهی از پزشکان، حمایت عامه جامعه را نیز کسب کنند.

اتحادیه دستیاران در ایالات متحده نهادی غیردولتی است که بر پایه حق عضویت اعضا اداره می شود. در واقع این تشکیلات می کوشد تا با سازمان دهی فعالیت های رسانه ای، تجمعات و لابی کردن با نمایندگان سیاسی به اهداف خود نزدیک شود. اتحادیه دستیاری در آمریکا بر خلاف تصور بسیاری از ما، فعالانه در زدوبندهای سیاسی وارد می شود و تلاش می کند تا با اتکای بر قدرت مالی و حمایت اعضای خود، سیاست مداران را با خود را همراه کرده و خواسته های خود را به کرسی بنشاند.

ساختار CIR نهادی غیردولتی است که بر پایه حق عضویت اعضا اداره می شود. در واقع این تشکیلات می کوشد تا با سازمان دهی فعالیت های رسانه ای، تجمعات و لابی کردن با نمایندگان سیاسی به اهداف خود نزدیک شود. اتحادیه دستیاری در آمریکا بر خلاف تصور بسیاری از ما، فعالانه در زدوبندهای سیاسی وارد می شود و تلاش می کند تا با اتکای بر قدرت مالی و حمایت اعضای خود، سیاست مداران را با خود را همراه کرده و خواسته های خود را به کرسی بنشاند.

نکته جالب آنکه برای جلب حمایت پزشکان علاوه بر موفقیت هایی که با چانه زنی این اتحادیه بدست آمده و شهرت آنها را گسترش داده، خدمات فراوانی نیز برای اعضا در نظر گرفته شده است. این امکانات از تخفیف برای خرید کتاب گرفته تا ارائه وام و تسهیلات، راهنمایی های حقوقی، تخفیف در باشگاههای ورزشی و حتی خدمات بیمه ای گسترش یافته تا دستیاران، انگیزه بیشتری برای عضویت و حمایت از اتحادیه داشته باشند. در واقع، اعضا احساس می کنند که در برابر حق عضویتی که می پردازند علاوه بر احقاق حقوق کلی دستیاران در درازمدت، بطور عینی و آنی از امکاناتی مشخص برخوردار خواهند شد.

در حال حاضر این اتحادیه از طریق وبسایت خود براحتی اعضای جدید را می پذیرد. در واقع کافی است شما در وبسایت وارد شده و آنجا لیستی از بیمارستانهایی که CIR در آنها شبکه خود را تشکیل داده، در اختیار شما قرار می گیرد. از طرف دیگر این امکان هم وجود دارد که اگر در محل تحصیل شما شبکه ای از قبل وجود ندارد شما آنرا تشکیل دهید. هر ایالت نهایتا از میان اعضای خود در بیمارستانها، فردی را به عنوان نماینده خود در اتحادیه مرکزی بر می گزیند و به این صورت شورای مرکزی با عضویت افراد از ایالات مختلف تشکیل می شود. مشکلات بیمارستانها ابتدا در سطح محلی و در شورای همان بیمارستان طرح می شود و از طریق CIR نیز حمایت رسانه ای لازم صورت می گیرد. نهایتا در صورتی که تلاشهای محلی به نتیجه نرسند و یا مشکل همه گیر و سراسری باشد شوراهای ایالتی یا ملی وارد می شوند و با رایزنی و اعمال فشار در سطح بالاتر می کوشند اصلاحات لازم را اجرایی کنند.

این روزها بیش از هر زمان دیگر جای خالی یک اتحادیه دستیاری در ایران احساس می شود. به وضوح می توان دید که این نهاد در ایالات متحده چگونه منجر به پیشرفت امور و احقاق حقوق دستیاران شده و تا زمانی که صداهای پراکنده دستیاران در ایران به صدایی واحد و نیرومند بدل نشود، نمی توان انتظار پیشرفت مشابهی برای دستیاران ایرانی داشت

این روزها بیش از هر زمان دیگر جای خالی یک اتحادیه دستیاری در ایران احساس می شود. به وضوح می توان دید که این نهاد در ایالات متحده چگونه منجر به پیشرفت امور و احقاق حقوق دستیاران شده و تا زمانی که صداهای پراکنده دستیاران در ایران به صدایی واحد و نیرومند بدل نشود، نمی توان انتظار پیشرفت مشابهی برای دستیاران ایرانی داشت. سیاست هر کشور یا وزارت خانه را تعامل و برخورد نیروهایی با منافع احیانا متضاد می سازند و اگر بخواهیم در این میانه سهمی داشته باشیم چاره ای جز ساختن تشکلی نیرومند با صدایی بلند وجود ندارد. امروز دستیاران ایرانی مانند همتایان خود در جای جای دنیا باید متحد شوند و صدای مطالبات خود را به گوش جامعه برسانند. مطالباتی که اجرایی شدن آنها هم به نفع دستیاران است و هم به نفع نظام سلامت کشور.

درباره نویسنده

امیرافراز فلاح

دانش آموخته پزشکی و بهداشت عمومی از دانشگاه علوم پزشکی تهران
دستیار رادیولوژی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان

پاسخ بدهید

اولین نفری باشید که نظر می دهید

مرا مطلع کن از
avatar
wpDiscuz
Powered by Themes24x7